“…Ülke doludizgin bir yıkıma giderken, bilse de susmanın olur şey olmadığını; olmaz işlere şaşarak susar! Öfkesi kabından taşarak susar! İsyanı dağları aşarak susar!  Hiçbir dönemde gönüllerin de vicdanların da hoş olmadığı bu ülkede dil dayansa, yürek dayanmaz elbette!…”

MÜNEVVER ÖZGENÇ

Bilen bilir; kendimce dertleşip paylaştığım bu mecrada yazmadan kesilir, susarım bazan.

Son yazımı cemreler düşerken yazmışım:

Cemre Havaya, Sıla Toprağa Düştüğü Zaman.

Tez unutan toplumuz ya, kim miydi Sıla?

Giresun’da eski nişanlısı tarafından boğazı kesilerek katledilen kız çocuğu.

On yedi bile değil yaşı; Ah!. On altı, on altı daha!.

Sonrasını sual eden olursa:

Sade bir vatandaş olarak, Mersin Yaşam’da ülke hallerine ilişkin “Kendi ahvalimde okur yazarken”(**) 

Sağ olsun, sevgili Abidin Yağmur yeni bir fotoğraf istedi benden.

Bende kusur çok; bir türlü köşeye yaraşır bir fotoğraf edinip gönderemedim.

Bahar geçti, yaz geldi. – fonda yeşil, yaprak olsundu derdim-

Ağacı bulsam, çiçeği yoktu. İğde bitti, gül soldu.

Desem de, hepsi bahane…

İşin aslı, kimi zaman kendini anlatabilmen için Can üstadlar yetişir imdada:

Bazen; hayat yorar insanı…

Şarkılar yorar.. Beklemek yorar..  Özlemek yorar..

Affetmek yorar.. Hoş görmek yorar… Boş vermek bile yorar..

Ve insan susar.. Her şeye, herkese rağmen..

Elinden gelen tek şeyi yapar;

Bağıra bağıra susar…” (*)

İçi kan ağlayarak susar…

Hep birlikte üretip, hakça bölüşülen bir düzen düşünde bir ömür biterken; İnsanca yaşamdan yana özlenen ne varsa, daha da geriye sarışına

Derdiyle dertlenip, uğruna mücadeleyi borç bildiklerinin arşa çıkan yoksulluğu, çaresizliği, ezilmişliği hâlâ yazgı-kader sayışına

Ah, bu kabullenişe küserek susar!

Ülke doludizgin bir yıkıma giderken

Bilse de susmanın olur şey olmadığını;

Olmaz işlere şaşarak susar!

Öfkesi kabından taşarak susar!

İsyanı dağları aşarak susar!

Hiçbir dönemde gönüllerin de vicdanların da hoş olmadığı bu ülkede dil dayansa, yürek dayanmaz elbette!

Ses vermek ister kaldığı yerden; canının en çok yandığı yerden.

Hem ne demiş, büyük usta (***)

Aydın mısın

…Kaldır başını kan uykulardan

Böyle yürek böyle atardamar

Atmaz olsun

Ses ol ışık ol yumruk ol

Karayeller başına indirmeden çatını

Sel suları bastığın toprağı dönüm dönüm

Alıp götürmeden büyük denizlere

Çabuk ol!

…Benden geçti mi demek istiyorsun

Aç iki kolunu iki yanına korkuluk ol!..

Adımın anlamı olsa da aydın mıyım, cahil miyim bilmem ama;

Daha ne denir ki bunun üstüne:

Başım, gözüm üstüne…

(*)Can Yücel

(**) Aşık Daimi

(***)Rıfat Ilgaz