Yedinci yılında GEZİ’de yitirdiğimiz tüm güllere özlemle

Büyüksün halkım!

MÜNEVVER ÖZGENÇ

Bir daha, bir daha görür mü şu can

Bu böyle yarım kalmaz diyerek

İster zemheri ol, ister mehrican

Gezinin gülleri solmaz diyerek..

…

Ne çok sitem ettim, bir bilebilsen

Duyarsız, tepkisiz, sindin diyerek

Kızmadım da değil laf aramızda

Eşkiyayı hükümdar bildin diyerek

Her türlü haksızlığa boynunu eğdin

Zalimden gelene eyvallah dedin

Çok acılar gördün sabır eyledin

İsyanı defterinden sildin diyerek

Güzel ölümlerin tuttun yasını

Yazgı- kader bildin kıstın sesini

Saldıkça zulmün en fazlasını

Ses çıkarmaz oldun yıldın diyerek

Acı acıyı kovaladı yıllar yılları

Korku sardı dört tarafı dağları

Tükenip erirken güvencin karı

Yobazı kılavuz buldun diyerek

Türlü ihanetin en uç boyları

Sattı dağı taşı, kıyı, koyları

Düşünmeden verip helal oyları

Kibiri padişah kıldın diyerek

Kan uykulardaydın usuldan estim

Varmadı dilim demeye ‘ben sana küstüm’

Gün oldu senden umudu kestim

Her şeyden vazgeçtin öldün diyerek

Taksim’den yekindi sevgili halkım

Yeter uyuduğun, ayağa kalkın

Nasıl da yayıldı tüm yurda bakın

Bu bir kurtuluşa sökün diyerek

Ağacı da severiz dalı da doğadan yana

Gönülden bağlıyız yaşam hakkına

Dün de vasiyetti bugün de sana

Çoğaltın fidanları dikin diyerek

İnandım kara gün kararıp gitmez

Artık bu gezinin arkası bitmez

Ölsem de gam değil, gücüme gitmez

Çok şükür çok şükür gördüm diyerek..

( 2 Haziran 2013)