Belediye-İş: Enflasyon gerçeği her evin mutfağında

Belediye-İş Mersin 1 Nolu Şube Başkanı Nail Kaya, “Bugün Türkiye’de enflasyon gerçeği her evin mutfağında, her çocuğun beslenme çantasında, her işçinin kira ve fatura hesabında hissedilmektedir. Böylesi bir ekonomik tabloda asgari ücretin 28.075 TL’ye çıkarılması; emeğin değil, sermayenin maliyet hesabını esas alan bir yaklaşımın sonucudur. Açıklanan ücret, milyonlarca çalışanın geçim derdine çözüm üretmemiş; yalnızca yoksulluğun yeni seviyesini ilan etmiştir.” dedi.

Belediye-iş Mersin 1 Nolu Şube Başkanı Nail Kaya bugün açıklanan ve açlık sınırının altında kalan yeni asgari ücret ile ilgili bir basın açıklaması yayınladı.

Başkan Nail Kaya yaptığı açıklamada şunları kaydetti:

“Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı tarafından 1 Ocak 2026’dan itibaren geçerli olmak üzere net asgari ücretin 28.075 TL olarak belirlendiği açıklanmıştır. Hükümetin “zam” diye sunduğu bu rakam, gerçekte emekçinin alım gücündeki erimeyi durdurmayan; açlık, borç ve güvencesizliği kalıcılaştıran bir dayatmadır.

Bugün Türkiye’de enflasyon gerçeği her evin mutfağında, her çocuğun beslenme çantasında, her işçinin kira ve fatura hesabında hissedilmektedir. Böylesi bir ekonomik tabloda asgari ücretin 28.075 TL’ye çıkarılması; emeğin değil, sermayenin maliyet hesabını esas alan bir yaklaşımın sonucudur. Ücret bir maliyet kalemi değil, insanın yaşam hakkının güvencesidir; işçinin ücreti, insanca yaşam düzeyinin altında belirlenemez.

Ayrıca asgari ücret belirleme sürecinin, çalışanların yaşam koşullarını önceleyen şeffaf ve toplumsal uzlaşıyı büyüten bir yöntemle yürütülmesi gerekirken; ortaya çıkan tablo emek cephesinin taleplerini karşılamayan bir kararın ilanı olmuştur.

Sonuç olarak açıklanan ücret, milyonlarca çalışanın geçim derdine çözüm üretmemiş; yalnızca yoksulluğun “yeni seviyesini” ilan etmiştir.

Belediye-İş Sendikası Mersin 1 No’lu Şube olarak açıkça ifade ediyoruz:

Asgari ücret, bir ailenin insanca yaşayabileceği düzeyde belirlenmelidir; tek kişinin ayakta kalma ücreti olarak dayatılamaz.

Ücret artışları, hayat pahalılığı karşısında daha yılın başında erimeyecek şekilde, gerçekçi ve sürdürülebilir alım gücü sağlayacak biçimde düzenlenmelidir.

Vergi ve kesintiler emekçinin sırtında yük olmaktan çıkarılmalı; ücretli çalışan üzerindeki adaletsiz yük hafifletilmelidir.

İşçinin sofrasından, çocuğunun eğitiminden, barınma hakkından tasarruf isteyen hiçbir program “ekonomik başarı” diye anlatılamaz.

Buradan hükümete sesleniyoruz: Emekçinin sabrı taşmıştır. Ülkeyi ayakta tutanlar, alın teriyle çalışan emekçilerdir. Emekçinin yaşam hakkını büyütmeyen hiçbir ücret düzeni toplumsal huzur üretemez. Ücretleri baskılayarak, yoksulluğu yöneterek, “idare edin” diyerek sosyal barış sağlanamaz; tam tersine toplumun adalet duygusu zedelenir.

Emeğin hakkını esas alan, adil ve insan onuruna yakışır bir ücret politikası derhal hayata geçirilmelidir”.